In mijn vorige column heb ik al voorzichtig aangekondigd deze
keer eens het begrip 'afval' in relatie tot ontruimingen onder de
loep te nemen.
Een vreemde combinatie omdat een stof volgens de milieuwetten pas
een afvalstof is als de houder er zich van ontdoet, moet ontdoen of
voornemens is zich ervan te ontdoen - een en ander met het oog op de
verwijdering van zo'n stof - en bij een ontruiming zie je de
personen die ontruimd worden niet echt roepen dat alles weg kan.
Begrijpt u me goed, het is echt niet zo dat bij een ontruiming
meteen alles als afval wordt afgevoerd; in werkelijkheid heeft
vrijwel iedere gemeente wel een hal waar de in beslag genomen
inboedels een bepaalde periode worden opgeslagen. De eigenaren
kunnen dan in deze periode het benodigde geld bij elkaar schrapen om
het zaakje terug te kopen.
Zo'n hal wordt door ontruimingsmedewerkers ook wel vlooienhal
genoemd, omdat het regelmatig voorkomt dat tezamen met de boedel,
ook luizen en vlooien meekomen.
Het risico dat alle andere inboedels worden "aangestoken" is vrij
groot zodat regelmatig met een anti-vlooienmiddel wordt gespoten
waar uiteindelijk de hele inhoud van de hal naar gaat ruiken. Naast
deze - voor mij als kattenbezitter - bekende geur, zal voor mij ook
altijd het beeld van volkomen verlepte kamerplanten synoniem zijn
aan ontruimingen.
Een in goede staat verkerende plant zal overigens nooit door de
deurwaarder of de ontruimers meteen als afval worden aangemerkt,
maar dat men hier en daar toch wel wat risico's durft te nemen
blijkt wel uit de praktijk.
Een recent verhaal en volgens het slachtoffer ook
waar gebeurd is dat van "de familie aan de receptie".
Bij een klant van mij die - u heeft het vast al geraden - ook
ontruimingen uitvoerde, werd op een gegeven moment het personeel van
de receptie lastig gevallen door een volledige familie (inclusief
twee honden en enkele kinderen die vrolijk door de gangen renden)
met een lastig verhaal over een verdwenen geldbedrag.
Wat bleek, bij een ontruiming wegens een giga-huurachterstand (de
huurder zat al zes maanden in de gevangenis en reageerde dus wat
minder alert dan normaal op aanmaningen van de verhuurder), bleek
een deel van de boedel als afval te zijn afgevoerd naar de
vuilverbranding.
Een familielid van eerder genoemde huurder claimde nu bij de
receptie een geldbedrag van € 15.000 dat hij niet meer terug kon
vinden in de opgeslagen spullen die - blijkbaar - voor een groot
deel aan hem behoorde.
Of dit werkelijk waar was? Geen idee, maar dat er zo nu en dan wat
rondslingerende oude sokken verdwijnen bij een ontruiming lijkt mij
persoonlijk niet zo onwaarschijnlijk.
Hoe dit drama voor de betrokkenen in kwestie is afgelopen weet ik
niet. De kinderen en honden waren voor mij in elk geval een geinige
afwisseling van een saaie adviesdag.
Mr. R.L.A. Lamée is directeur van het adviesbureau
Tricert Support in Boven-Leeuwen en columnist van Afvalgids.
|
