Wie kent Flappie eigenlijk niet.: het schattige konijntje uit de
conference van Youp van 't Hek, dat met kerstmis zo wreed aan zijn
einde kwam.
Ikzelf ben Flappie jaren geleden tegen gekomen op een werkelijk
prachtig fabrieksterrein in het noorden van ons land.
Samen met zijn soortgenootjes en een heleboel andere dieren, speelde
hij vrolijk in een mooie wei naast een vijver vol gigantische
karpers.
Aan de zuidzijde van het fabrieksterrein bevonden zich nog meer
weides, doorsneden met lieflijke slootjes. En wederom overal kleine
Flappies en fazanten in dit wonderschone Hollandse landschap.
Tot zover een ietwat sprookjesachtig begin van de
column; over naar de kille werkelijkheid.
Onder de eerst genoemde weide bleek zich een ondergronds tankpark te
bevinden dat eens in de paar jaar diende te worden geïnspecteerd.
Het is dan makkelijker om hier en daar wat graspollen te verschuiven
dan bestrating op te breken, vandaar de wei.
De lieflijke sloten maakten onderdeel uit van een simpel doch
ingenieus systeem om gebruikt koelwater tot de - in de van kracht
zijnde milieuvergunningen - voorgeschreven temperatuur terug te
brengen.
Zelfs de vijver bleek bij nader inzien niet meer (of minder) dan een
bassin voor de sprinkler installatie en als zodanig dus zeker niet
bedoeld om het oog te strelen.
Ik heb me vanzelfsprekend afgevraagd waarom tussen al dat
industriële geweld zoveel konijntjes, karpers en fazanten
rondhuppelden (stelt u zich bij rondhuppelende karpers overigens
niet teveel voor) en bij navraag bleek dit een briljant idee te zijn
geweest van een van de managers.
De persoon in kwestie was een fanatiek visser, die het nut van een
grote kweekvijver voor karpers wel inzag. De stap naar konijntjes en
fazanten in de weilanden is daarna snel gemaakt.
Wat met dit hele verhaal nu in hemelsnaam de link met afval is, zult
u zich afvragen? Welnu: in de koude wintermaanden trokken veel
konijntjes naar bovengrondse tanks met oplosmiddelen elders op het
terrein. Een aantal van deze tanks werd namelijk - vanwege de
veiligheid - middels verwarmingselementen continu op een bepaalde
temperatuur gehouden. Jammer genoeg waren deze tanks ook nog eens
voorzien van opvangputten (jawel, wederom milieuvoorschriften!) en
in de laag regenwater die zich hierin bevond, verdronken elke nacht
opnieuw weer konijntjes die tijdens de slaap hun evenwicht verloren.
Er schijnen weken te zijn geweest dat een volle container vol
lijkjes als restafval werd afgevoerd.
Zonder dit alles belachelijk te willen maken - het blijft gewoon
triest dat voorzieningen ter bescherming van het milieu, zoveel
schade aan fauna teweegbrengen - wil ik met u toch de rare gedachte
delen, dat de strenge regels in Nederland misschien ooit nog wel
eens zó streng worden dat fabrieken dode konijntjes als gescheiden
afval moeten aanleveren.
Mr. R.L.A. Lamée is directeur van het adviesbureau
Tricert Support in Boven-Leeuwen en columnist van Afvalgids.
|
