Koelkasten in het afvalstadium zijn een verhaal apart.
Ik kan me nog goed herinneren hoeveel moeite één van mijn klanten
heeft gestoken in het op een milieuvriendelijke manier verwijderen
van deze afvalstoffen.
Heel veel aandacht en geld is toentertijd besteed aan het veilig
kunnen aftappen van de CFK's (*), het geschikt maken van een
speciale ruimte, het uitbreiden van de betreffende vergunningen, het
opzetten van een logistiek en last but not least het opleiden van
personeel.
Het doel was de koelkasten te ontdoen van CFK's, ze te repareren en
schoon te maken en ze daarna te verkopen in de hergebruikwinkels.
Op zich een uitstekende gedachte waarmee meerdere vliegen in één
klap werden geslagen: werkgelegenheid, producthergebruik én
inkomsten.
In de jaren die volgden is alles op zijn kop gezet
omdat het bewerken en verkopen van CFK-houdende koelkasten al snel
werd verboden.
Veel van deze apparaten kwamen namelijk in derdewereldlanden
terecht, waar ze nog enkele jaren meekonden voordat ze ook hier als
afval aan de straat werden gezet.
Omdat om de een of andere reden de milieuregelgeving in deze landen
niet de hoogste prioriteit krijgt, verdwenen de schadelijke stoffen
al snel in het milieu en daar moest onze verspillende westerse
maatschappij vanzelfsprekend een stokje voor steken.
Om de nieuwe ideeën in Nederland ook wettelijk geregeld te krijgen,
werd het zogenaamde 'Besluit wit -en bruingoed' van kracht. Een
besluit voorzien was van zó'n duidelijk systeem van logistiek en
innameverplichting, dat al snel overal in de grote steden
"zwervende" koelkasten opdoken terwijl het ophaalsysteem nét was
aangepast aan het ophalen van de grootste vrachten bij de winkeliers
en een enkele koelkast - op afroep - bij particulieren.
De vuilnisophalers sleepten deze - veelal vervuilde - apparaten naar
de dichtstbijzijnde uitrukpost en het drama was compleet omdat de
milieuvergunningen deze tijdelijke opslag niet afdekten (de bewuste
vergunningen hadden hier overigens ook geen reden toe omdat alles
immers keurig was geregeld via het besluit!).
Milieuhandhavers waren gelukkig redelijk gevoelig voor mijn
argumentatie dat de oorzaak van dit probleem lag in de gebrekkige
regelgeving, maar feit bleef dat de tussenopslag aan bakken vol
milieuregels hoorde te voldoen.
Nu zijn we zo'n 7 jaar verder en in deze tijd zag ik het aanbod van
CFK-houdende koelkasten langzaam maar zeker afnemen ten gunste van
de apparaten met een meer milieuvriendelijk koelmedium.
Handhavers van milieudiensten blijven wel nog steeds moeilijk doen
bij het constateren van afvalkoelkasten buiten het briljante systeem
van de wet- en regelgeving. Met name de apart gehouden apparaten vol
rottend vlees geven nog regelmatig aanleiding tot discussie omdat
deze eerst dienen te worden gereinigd door een ontsmettingsdienst.
De milieuvriendelijke varianten kunnen overigens zonder enig
probleem worden gerepareerd en doorverkocht zodat de mensen die 7
jaar geleden zijn opgeleid, alsnog hun kennis in de praktijk kunnen
brengen…..koel.
(*) CFK = chloorfluorkoolwaterstof, een chemische verbinding die de
ozonlaag aantast; tien jaar geleden nog overvloedig aanwezig in de
drijfgassen van spuitbussen.
Mr. R.L.A. Lamée is directeur van het adviesbureau
Tricert Support in Boven-Leeuwen en columnist van Afvalgids.
|
