Bijna een jaar geleden heb ik in een column (zie Dumpen) de
dramatisch toegenomen dumppraktijken van onze medeburgers
aangestipt. Vanzelfsprekend doen u en ik hier niet aan mee, maar
volgens de statistieken hebben we er wel last van. Afval op straat
staat nog steeds hoog in de top-tien van alledaagse ergernissen.
In de dagelijkse nieuwsbrief van Afvalgids.nl zijn de meldingen in
de media met betrekking tot zwerfafval in het algemeen en illegale
dumpingen in het bijzonder eerder dagelijkse kost dan uitzondering.
Een korte bloemlezing leert ons bijvoorbeeld dat de bermen langs
onze wegen in hoog tempo vervuilen en dat de gemeente Apeldoorn
alleen al jaarlijks tonnen gedumpt afval ophaalt. Tezamen met het
verkeerd aangeboden afval kunnen ze er zelfs een meter dikke laag op
een voetbalveld mee aanbrengen.
Een ander voorbeeld uit de nieuwsbrief van februari is Sittard waar
de gemeentelijke reinigingsdienst vooral in de laatste twee weken
van het afgelopen jaar veelvuldig moest uitrukken om illegale
vuilstorten op te ruimen. Naar eigen zeggen hadden ze geen idee
waarom dit nu juist in december gebeurde. Gemeenten worden steeds
vaker geconfronteerd met de kosten van dergelijke
schoonmaakoperaties en nu het economisch wat minder gaat, gaat dit
meetellen.
Naast het "normale" restafval is er tegenwoordig ook steeds meer
sprake van gedumpte afvalstoffen als asbest en afgewerkte olie. In
mijn gemeente is zelfs laatst een vat vol afgewerkte olie gevonden
dat in een sloot was gedumpt. Dramatisch voor het milieu en
peperduur om op te ruimen want de sloot in kwestie moest worden
afgedamd en leeggetrokken.
Extra aandachtspunt voor reinigingsdiensten, milieupolitie en
milieu- en arbocoördinatoren (deze laatsten staan meteen op scherp
als zoiets gebeurt!) zijn illegaal achtergelaten stoffen met
onbekende samenstelling. Chemicaliën afkomstig van een
xtc-laboratorium worden vandaag de dag snel herkend, maar wat dacht
u van de 400 pakken (á 500 gram) vol poeder die reinigers van een
van mijn klanten ooit vonden naast een kleine 40 gedumpte
beeldschermen!
Ik kreeg de melding gelukkig tijdig binnen en heb in overleg met
de Arbocoördinator snel de chemisch adviseur van de plaatselijke
milieudienst erbij geroepen. Het bleek uiteindelijk naar alle
waarschijnlijkheid om Alginoplast te gaan, een niet-gevaarlijke stof
die door tandartsen wordt gebruikt. De gevolgen voor zowel het
milieu als de betreffende medewerkers waren niet te overzien geweest
als het wél een gevaarlijke stof was geweest.
Geamuseerd meldde ik in de eerste column over dumpen al de opgelaste
plaatjes op de papierkorven om de inworpopening te verkleinen en zo
het dumpen te beperken. Op dit punt ben ik duidelijk ingehaald door
de praktijk want om mij heen zie ik niet meer anders.
Gaat het echt zo slecht met de economie?
Mr. R.L.A. Lamée is directeur van het adviesbureau
Tricert Support in Boven-Leeuwen en columnist van Afvalgids.
|
